У Валожыне прайшла пастырская сустрэча для святароў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі

Распачалася яна Літургіяй гадзінаў, пасля якой была прычытаная канферэнцыя пра святога Францішка Асізскага. Падрыхтаваў яе айцец Яўген Голуб OFMConv з Івянца. Асаблівым чынам у сваёй духоўнай канферэнцыі айцец падкэсліў цноты святога Францішка, якія кожны святар, як дыяцэзіяльны, так і манаскі, можа развіваць у сабе для ўласнага ўдасканалення і ўдасканалення іншых на шляху да Божага Валадарства.

Пасля гэта адбылося выстаўленне Найсвяцейшага Сакрамэнту. Святары ў цішыні маліліся і адаравалі Пана Езуса. Затым прысутныя ўшанавалі Маці Божую традыцыйнай для месяца мая малітвай — Ларэтанскай літаніяй.

Кульмінацыйнай часткай пастырскай сустрэчы стала святая Імша, якую ўзначаліў Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі.

На пачатку яе сабраныя ўзнеслі малітву за ўсіх святароў, у тым ліку тых, хто не змог з розных прычынаў прысутнічаць.

Гамілію прамовіў кусташ Нацыянальнага санктуарыя Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Будславе ксёндз канонік Аляксей Раманчук.

У сваёй прамове святар засяродзіўся на тэме святарства Езуса, сакрамэнтальнага святарства і ўсеагульнага святарства вернікаў.

На пачатку прамоўца нагадаў, што Езус не быў святаром у старазапаветным разуменні, бо паходзіў з роду Юды, а не Левія. Святарства Хрыста аўтар Паслання да Габрэяў тлумачыць праз постаць Мельхізэдэка, караля Салема, які выйшаў насустрач Абрагаму з хлебам і віном і благаславіў яго (пар. Гбр 7, 1-28).

— акцэнтаваў будслаўскі кусташ.

Ксёндз Аляксей падкрэсліў, што ў Старым Запавеце гэта былі тры асобныя рэаліі. У Езусе гэта ўсё аб’ядналася: Ён святар, які складае ахвяру, ён ахвяра, якая складаецца (не кроў цяльцоў, казлоў, але Ягоная ўласная Кроў), і ахвярнік — крыж, на якім Ён памёр.

— адзначыў прамоўца.

Кожная святая Імша — гэта актуалізацыя адзінага святарства Хрыста. Гэта не новая Ахвяра, а тая самая крыжовая Ахвяра, у якой мы містычна прысутнічаем.

Прамоўца закрануў таксама аспект агульнага святарства вернікаў. У сакрамэнце хросту кожны з іх быў памазаны як кароль, прарок і святар не для рытуалу, а для ўдзелу ў святарстве Хрыста. Жыццё вернікаў такім чынам становіцца духоўным служэннем.

І агульнае святарства, і сакрамэнтальнае — гэта толькі празрысты знак, які паказвае на Хрыста.

— канстатаваў ксёндз Аляксей.

Кусташ санктуарыя ў Будславе заклікаў кожнага святара памятаць, што яго святарства перад Богам бясцэннае. Вартасць гэтага вялікага дару не могуць прынізіць ні адсутнасць нейкіх вялікіх дасягненняў на святарскім шляху, ні недахоп чалавечага прызнання. У якасці прыкладу ксёндз канонік распавёў дзве гісторыі.

У адной з іх місіянер, які меў «вялікі поспех» падчас служэння ў сваёй краіне, адкрыў сапраўдную веліч свайго святарства, калі прыехаў у нешматлікую расійскую парафію, дзе яго былых заслугаў ніхто не ведаў, а ў першы ж дзень яго збілі па дарозе з касцёла на плябанію.

Праз пяць год свайго служэння святар пачуў сведчанні сваіх парафіянаў.

Другая гісторыя была з жыццёвага досведу самога ксяндза Аляксея. Святар адчуваў нежаданне ўдзяляць сакрамэнт шлюбу, бо увесь час бачыў спажывецкае стаўленне да яго з боку сужэнцаў. Аднак, калі праз 15 год да яго ў сакрыстыю падышла пара, каб падзякаваць за словы, прамоўленыя святаром падчас шлюбу, якія тройчы ратавалі адносіны ў складаныя моманты, ён змяніў сваё стаўленне.

Таму прамоўца параіў святарам не знеахвочвацца рознымі сітуацыямі, а заўсёды мець спадзеў на Бога.

Свецкіх вернікаў ксёндз Аляксей заклікаў быць удзячнымі сваім душпастырам і не шкадаваць добрага слова ў іх адрас, бо святар таксама чалавек, якому прыемна добразычлівае стаўленне.

Пасля святой Імшы былі анансаваныя мерапрыемствы, якія адбудуцца ў архідыяцэзіі ў чэрвені і ліпені, у тым ліку парафіяльны і агульнабеларускі Будслаўскі фэст.