У Маладзечне адбылася прыміцыйная Імша ксяндза Кірыла Арлёнка

14 ліпеня, 2026
Тэкст і фота: Кацярына Савянок // Catholicminsk.by
Паводле pio.by

У нядзелю, 28 чэрвеня, за дзень да пілігрымкі ў Будслаў, у 10.00 сваю першую – прыміцыйную – Імшу ў роднай парафіі святога Казіміра ў Маладзечне, якой апякуюцца браты капуцыны, цэлебраваў ксёндз Кірыл Арлёнак, які 13 чэрвеня ў Таліне (Эстонія) ў катэдральным касцёле святых Пятра і Паўла прыняў сакрамэнт святарскага пасвячэння.

Ва ўступным слове пробашч парафіі брат Уладзіслаў Мінько OFMCap прывітаў ксяндза Кірыла: «У дзень Пана, дзень перамогі над страхам і смерцю, мы можам быць сведкамі, як Божая ласка нястомна праліваецца ў жыцці людзей, жыцці гарадоў. І сёння маем вялікую радасць, што сын гэтай зямлі, ксёндз Кірыл, будзе цэлебраваць разам з парафіянамі сакрамэнт Эўхарыстыі. Ксёндз Кірыл з’яўляецца місіянерам. Ён скончыў семінарыю “Рэдэмпторыс Матэр” і цяпер прызначаны да дыяцэзіі ў Таліне, Эстонія. Мы славім Бога за тое, што робіць у тваім жыцці, за дар твайго паклікання».

«Рэдэмпторыс Матэр» (лац. Redemptoris Mater — «Маці Адкупіцеля») — гэта тып місіянерскіх дыяцэзіяльных вышэйшых духоўных семінарый, якія дзейнічаюць пад эгідай каталіцкага руху Неакатэхуменальны шлях і рыхтуюць святароў, гатовых накіравацца на місію ў любую кропку свету.

Падчас гаміліі ксёндз Кірыл звярнуў увагу, што ў Бібліі паўтараецца ўвесь час тая самая гісторыя: Пан Бог выбірае якога-небудзь чалавека, абяцае яму штосьці абсалютна немагчымае і кажа: «Не бойся. Я з табой».

«Усе мы баімся, нават калі хтосьці і выглядае ўпэўненым у сабе. Усе мы поўныя страху. Хвароба, старасць, беднасць, адзінота або канкрэтныя людзі — нашыя крыжы, якіх не зносім, ад якіх з-за страху ўвесь час стараемся ўцячы. Але для нас ёсць добрая вестка: Бог прыйшоў, каб вызваліць кожнага з нас з гэтага страху, у якім жывем», — падкрэсліў святар.

Згодна з кнігай Быцця, Адам і Ева ўпершыню адчулі страх тады, калі засумняваліся ў Богу. Сумненне ў Божай любові і ёсць корань страху. Услед за прабацькамі, спытаў прамоўца, ці не трапляе кожны ў пастку д’ябла, які кажа: «Ёсць толькі адно тлумачэнне тваіх няшчасцяў: Бог цябе пакінуў, Ён цябе не любіць»? «Можа я ўяўляю сабе Бога ўвесь час як суддзю, які толькі і пільнуе, ці не ўпаду, каб адразу пакараць? Можа я думаю, што павінен нешта Богу даць — скласці ахвяру? Той вобраз Бога, які маю, — ці ён праўдзівы? Ці не падказвае мне яго д’ябал?» — пастаўленнымі пытаннямі заахвоціў задумацца над вобразам Бога ён.

А Езус кажа: «Я прыйшоў не судзіць свет, а збавіць свет» (Ян 12, 47) Яго вялікім прагненнем было прыняць крыжовую смерць: «…як жа Я пакутую, пакуль гэта не споўніцца!» (Лк 12, 50). Езус ішоў на крыж абсалютна свядома і добраахвотна, бо ведаў, што Яго крыжовая смерць — адзіны шлях перамогі над грахом і збаўлення ўсяго чалавецтва, кожнага з нас.

«Бог — гэта абсалютная любоў. Ён любіць нас не толькі тады, калі мы робім усё, як трэба, а любіць такімі, якімі мы ёсць — цалкам, з ўсімі нашымі грахамі, з ўсім, чаго мы саромеемся. Нават тады, калі мы не каемся. Ніхто з людзей не можа так нас любіць: у чалавечай любові заўсёды ёсць межы, а ў Божай любові іх не існуе»,

— сцвердзіў новапрэзбітэр.

Паводле яго, нашыя ўласныя крыжы, людзі і сітуацыі, якіх не зносім, — гэта тое, што Бог дазволіў у нашым жыцці, каб мы маглі перажыць досвед самога Езуса Хрыста. На самой справе, нашая сапраўдная патрэба — не ў тым, каб усё у жыцці змяніць, каб не хварэць, каб хапала грошай, каб змяніць іншых людзей, але ў тым, каб перажыць бясплатную любоў Бога на тым месцы і ў той сітуацыі, дзе Бог нас паставіў, і быць шчаслівымі і задаволенымі.

Падцвярджаючы гэтыя словы, ксёндз Кірыл Арлёнак падзяліўся ўласным досведам крыжа ў сваім жыцці, з якога нарадзілася яго пакліканне: «Першым сапраўдным цярпеннем, якое даў мне Пан, была смерць майго бацькі. Ён памёр, калі мне было 10 гадоў. Хто мне адкажа, чаму ў іншых дзяцей ёсць таты, а ў мяне няма? Дзе справядлівасць? З такімі думкамі я жыў. Дзесьці ў 18 гадоў я нарабіў “дзялоў”. Калі я прыйшоў у касцёл (перш за ўсё праз тыя нэакатэхуменальныя супольнасці, якія тут ёсць), мне было сказана: “А ці ты не ведаеш, Кірыл, што на самой справе Бог — твой Айцец, і Ён хоча мець з табой адносіны як айцец з сынам. І Ён нават больш для цябе айцец, чым твой кроўны бацька”. Гэтыя словы былі для мяне, як меч. Але Пан Бог дазволіў у маім жыцці цярпенне, якое я цяпер магу хваліць. Бо праз яго я ўбачыў бацькоўства Бога Айца можа больш, чым іншыя. І цяпер я ксёндз не таму, што марыў аб гэтым, і не таму, што я нейкі надзвычайны чалавек. Хто мяне ведае, можа нават падумаць, што тут штосьці не так, што гэта немагчыма. Я табе абяцаю ў імя Касцёла, што Бог усё добра зрабіў у тваім жыцці. Тыя рэчы, якіх ты баішся, ненавідзіш і не можаш прабачыць — гэта самыя галоўныя рэчы ў тваім жыцці. Ты гэтага, можа, не бачыш, але калі будзеш прасіць, Дух Святы пакажа. Ведай, што цябе такога Бог любіць.

Твой крыж — гэта найлепшае, што здарылася ў тваім жыцці, бо праз гэта ты можаш прывязацца да Бога, — гэта адзіны спосаб».

Потым прадстаўнікі нэакатэхуменальных супольнасцяў маладзечанскай парафіі ад імя ўсіх парафіянаў павіншавалі ксяндза Кірыла: «Любімы наш брат Кірыл, Бог паказаў, як немагчымае зрабіць магчымым, і ў гэтым уся поўня Яго любові да цябе. Жадаем табе добрага шляху з Духам Святым, а мы заўсёды на сувязі праз малітву».

«Вялікая пакута слухаць віншаванні, калі ты яшчэ нічога не паспеў зрабіць, — з усмешкай заўважыў новапасвечаны святар. — Як раз трапна, што на абразку-памятцы з пасвячэння зроблена выява Езуса на асле пры ўваходзе ў Ерузалем. Кажуць, што калі Езуса гучна віталі і пляскалі ў далоні, як і вы цяпер, то асёл думаў, што гэтыя апладысменты ў яго гонар. Больш менш і я сябе зараз так адчуваю, як той асёл. Але ўдзячны вам усім».

Пасля Імшы ксёндз Кірыл Арлёнак удзяліў прыміцыйнае благаслаўленне родным, святарам, кансэкраваным асобам і ўсім жадаючым.

Вернікі дзякуюць Богу за такую вялікую ласку для парафіі — дар паклікання — і выказваюць жаданне, каб не толькі малітва родных і нэакатэхуменальнай супольнасці, але і ўсёй парафіі была падтрымкай для ксяндза Кірыла.