Арцыбіскуп Станеўскі ў свята Хросту Пана наведаў магілёўскую конкатэдральную парафію

Мітрапаліта суправаджалі Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB, адказны за Магілёўскі рэгіён, і сакратар арцыбіскупа ксёндз канонік Юрый Ясевіч. Гэтае наведванне, якое адбылося па ініцыятыве біскупа Яшэўскага, стала для мясцовай каталіцкай супольнасці значнай падзеяй, якая падкрэсліла адзінства пастырскага служэння і радасць сакрамэнту хросту.

На пачатку гаміліі, прамоўленай падчас святой Імшы, арцыпастыр звярнуўся да прысутных:

Далей арцыбіскуп зазначыў, што «Касцёл і Дзяржава — гэта сям’я сем’яў», і ў магілёўскай конкатэдры ўсе адчуваюць сябе «дома, пад страхой Божага дома». Спасылаючыся на Папу Францішка, іерарх заахвоціў атаясамліваць гэты Божы дом з «бацькаўскім домам, дзе ціха і ўтульна, пахне свежым хлебам і гучыць малітва маці». Перафразуючы святога Яна Паўла ІІ, ён сказаў: тут «усё распачалося, і жыццё, і вера, вучоба і пакліканне». Тут многія хрысціліся, пачаўшы зямное вандраванне як дзеці Божыя.

Мітрапаліт яскрава прыгадаў атмасферу калядных традыцый: белы ільняны абрус з сенам; свечка Caritas як знак гатоўнасці дапамагаць бліжняму; стравы, прыгатаваныя паводле бабулінага рэцэпту згодна з лічбай Апосталаў; ялінка як сімвал вечнасці, упрыгожаная разнастайнымі цацкамі, што азначаюць наш зямны дабрабыт і нябесныя спадзяванні; хатняя батлейка, якую выстругаў з ліпавага дрэва, што расло на нашым полі, дзядуля, і голас нібыта з неба: «На пачатку было Слова, і слова было ў Бога, і Богам было Слова» (Ян 1, 1).

Іерарх запрасіў да духоўнай пілігрымкі ў Бэтлеем, «каб знайсці Немаўля, спавітае і пакладзенае ў яслях (пар. Лк 2, 12), каб разам з Найсвяцейшай Паннай Марыяй і святым Юзафам, а таксама з пастухамі, адараваць Слова, якое сталася целам і пасялілася між намі (пар. Ян 1, 14). (…) Бог стаў маленькім Дзіцяткам, каб мы не баяліся Яго. Бог пажадаў прыйсці да нас Немаўляткам, каб мы маглі наблізіцца і прытуліцца да Яго. (…) Таму ў гэтыя святочныя дні мы зачароўваемся прыгажосцю і прастатой веры Марыі, даверам Юзафа і паслухмянасцю бэтлеемскіх пастухоў. Не разумеючы так шмат рэчаў, яны з прастатой і чысцінёй сэрца прынялі Слова, распазналі Яго як праўду і дазволілі яму кіраваць сабой».

Тлумачачы словы Евангелля, арцыбіскуп Юзаф звярнуў увагу на тое, што «Езус ідзе да тых, што яшчэ поўныя сумніву». Прыгадваючы словы святога Грыгорыя з Назіянзу, іерарх сказаў, што «Езус падыходзіць да Яна Хрысціцеля, каб надзяліць святасцю, каб пахаваць у водах Ярдану ўвесь стары род Абрагама. Адбываецца дыялог Езуса з Янам Хрысціцелем. Гаворыць светач Сонцу; голас Слову, сябра — Абранніку, большы сярод народжаных ад жанчын першаму ўсяго стварэння». А над усім голас з неба: «Гэта Сын Мой умілаваны, якога Я ўпадабаў» (Мц 3,17).

— сцвердзіў прамоўца.

«Што адбылося падчас хросту, які мы прынялі кожны ў свой час?» — запытаўся арцыпастыр. І адказаў: «Глыбока і назаўжды мы паядналіся з Езусам, пагрузіліся ў таямніцу Яго смерці, якая з’яўляецца крыніцай жыцця, каб удзельнічаць у Яго ўваскрасенні, нарадзіліся да новага жыцця. Менавіта гэты цуд паўтараецца кожны раз, калі святар (ці нават свецкі вернік) удзяляе хросту, паліваючы асвечанай вадой і выказваючы формулу хросту: “Я цябе хрышчу ў Імя Айца, і Сына, і Духа Святога”. Такім чынам, ахрышчаны ўваходзіць у непарушныя адносіны з Богам і вызваляецца ад першароднага граху, становіцца жывым членам аднаго цела, якім з’яўляецца Касцёл, здольным у поўнай меры жыць і імкнуцца да святасці, быць “пілігрымам надзеі”, каб атрымаць вечнае жыццё, здабытае для нас праз уваскрасенне Езуса».

Напрыканцы літургіі вернікі сардэчна падзякавалі Мітрапаліту за ягоны пастырскі клопат, які праявіўся ва ўмацаванні мясцовай супольнасці праз навучанне і цэлебрацыю Эўхарыстыі.