«Служэнне, якое дае жыццё»: як валанцёру не страціць сябе. У Ляскоўцы прайшла сустрэча для валанцёраў Caritas

4 лістапада, 2026
Тэкст і фота: Дзмітрый Мельнікаў // Catholicminsk.by

Як валанцёру пазбегнуць выгарання, пачуць бліжняга і пры гэтым захаваць душэўны спакой? Адказы на гэтыя важныя пытанні шукалі ўдзельнікі сустрэчы парафіяльных суполак Caritas, якая адбылася ў Дзіцячым цэнтры святога Лукі ў Ляскоўцы. Духоўную і чалавечую фармацыю для валанцёраў правяла сястра Міхаліна Маркевіч OP.

Служэнне да страты сіл — гэта пастка

Часта ў дабрачынным служэнні мы трапляем у няпростую пастку: нам здаецца, што аддаваць сябе іншым азначае ахвяраваць сабой да канца, да поўнага знясілення. Але ці можна напаіць кагосьці з пустога кубка? Менавіта з гэтага пытання пачалася размова. Удзельнікі разважалі пра тое, што мы прыносім людзям — сапраўдны «жывы клопат» ці проста «рэшту сваіх сіл».

Сустрэча паказала, што нашы чалавечыя патрэбы — гэта зусім не эгаізм і не слабасць. Самім Богам закладзена тое, што нам патрэбны адпачынак, клопат і падтрымка.

Сястра Міхаліна прапанавала паглядзець на гэта праз біблійныя прыклады:

Гісторыя прарока Іллі. Калі прарок выбіўся з сіл, Бог не стаў адразу даваць яму новае заданне. Ён спачатку паслаў анёла, каб той накарміў прарока і даў яму паспаць. Гэта нагадвае нам, што ігнараваць сваю стомленасць — правіла не хрысціянскае.
Сустрэча Езуса і самаранкі каля студні. Езус проста хацеў піць, а жанчына прыйшла па ваду. З гэтай звычайнай чалавечай патрэбы пачалася вялікая і глыбокая размова пра Бога.

Вучымся чуць адзін аднаго

Падчас сустрэчы валанцёры разбіралі жыццёвыя сітуацыі і вучыліся простым і шчырым зносінам. Замест таго, каб казаць сабе «я павінен усё паспець», удзельнікі разважалі пра тое, як важна разумець свае рэальныя магчымасці і казаць сабе і іншым «мне патрэбна адпачыць» ці «я хачу дапамагчы вось так».

Працуючы ў парах, валанцёры вучыліся слухаць — сапраўды чуць у словах суразмоўцы не проста просьбу ці скаргу, а яго ціхія чалавечыя патрэбы. Калі мы разумеем, чаго насамрэч патрабуе чалавек насупраць, дапамога становіцца не цяжкай прымусовай павіннасцю, а сапраўдным актам любові.

Дзень праляцеў непрыкметна: у размовах, гарбатавай паузе і супольным разважанні.

Галоўная выснова, якую вынеслі для сябе валанцёры, вельмі простая: каб дзяліцца святлом і цяплом з іншымі, трэба самім быць напоўненымі. А найлепшая крыніца гэтага жыцця — Бог і шчырая падтрымка бліжніх.

Далучайцеся да валанцёрскай каманды Caritas!

Калі вы таксама адчуваеце ў сэрцы жаданне дапамагаць бліжнім, дзяліцца сваёй любоўю і духоўна ўзрастаць разам з намі на такіх сустрэчах, запрашаем Вас стаць часткай парафіяльнага Caritas.

Запоўніць анкету валанцёра можна па гэтай спасылцы:
https://forms.gle/NfTbX8xmMvYDAHNL8