ЛІСТЫ ЧЫТАЧОЎ: Велікапоснае чуванне моладзі — шлях да Айца

З 21 на 22 сакавіка

24 сакавіка, 2026
Тэкст: Анастасія Кухальская / Фота : Анастасія Кавалёнак, Дар’я Токарава // Catholicminsk.by

Вялікі пост — асаблівы час духоўнага ўдасканалення, малітвы і надзеі. Традыцыйна кожны год у гэты перыяд адбываецца Велікапоснае чуванне моладзі. Сёлета яно прайшло ў ноч з 21 на 22 сакавіка ў мінскім архікатэдральным касцёле Імя Найсвяцейшай Панны Марыі. Тэмай чування былі абраныя словы «Я іду да Айца».

У аснову ідэі мерапрыемства лягла прыпавесць Хрыста пра блуднага сына. На ўваходзе ўдзельнікаў чакаў любячы айцец, які прымае сваё дзіця, прабачае яму, нягледзячы на ўсё, абдымае і даруе пярсцёнак.

Чуванне распачалося святой Імшой, якую ўзначаліў арцыбіскуп Юзаф Станеўскі, Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі, а разам з ім канцэлебраваў Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі. Гамілію прамовіў ксёндз Аляксандр Ашмянчук CSMA, які ў гэты час праводзіў велікапосныя рэкалекцыі для парафіяльнай супольнасці.

Праграма чування была вельмі насычанай. Прайшло дзве канферэнцыі, першую з якіх правёў біскуп Юрый Касабуцкі.

Духоўны пастыр зазначыў, што моладзі трэба быць больш адважнай у вызнанні веры, стаць прыкладам і арыенцірам для аднагодкаў.

Таксама іерарх паглыбіўся ў гісторыю прыпавесці пра блуднага сына, для якога айцец заразае адкормленае цяля, апранае яго ў каштоўнае адзенне, даруе пярсцёнак і ладзіць багатую вячэру ў знак таго, што рады вяртанню сына, гэта значыць, міласэрна яму прабачае. Біскуп адзначыў, што Бог, як і айцец з прыпавесці, чакае, калі мы прыйдзем да Яго.

Другую канферэнцыю правёў Валерый Шымак — бацька шасцярых дзяцей, які разам з моладдзю разважаў на тэму бацькоўства і ўзаемаадносін паміж бацькамі і дзецьмі. Юныя хлопцы і дзяўчаты пачулі слушныя думкі пра тое, наколькі важна чэрпаць жыццёвую мудрасць ад старэйшых.

Далей моладзь чакаў Крыжовы шлях і тэатральная пастаноўка, дзе моманты жыцця Езуса Хрыста былі пераплецены з сітуацыямі, якія могуць адбыцца ў сучасным свеце, паказаны наступствы, здавалася б, бяскрыўдных учынкаў, якія моцна аддаляюць нас ад Бога.

Заключнай часткай праграмы стала адарацыя Найсвяцейшага Сакрамэнту.

Хоць гэта духоўная практыка падчас чування праводзілася раніцай, калі галава затуманена, а асалавелыя вочы гатовы заплюшчыцца, але ў гэты асаблівы момант перад Хрыстом можна было адчуць прысутнасць любячага Айца, які гатовы прыняць нас любымі: заганнымі, змучанымі, грэшнымі, хворымі, але Яго дзецьмі.