550-годдзе парафіі і завяршэнне Святых місій урачыста адзначылі ў Лебедзеве

Урачыстую Імшу ўзначаліў Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Юрый Касабуцкі. Разам з іерархам малітву ўзносілі былыя пробашчы парафіі, якія пакінулі значны след у яе гісторыі: ксёндз прэлат Эдмунд Даўгіловіч-Навіцкі, айцец Пётр Байгер, ксёндз Гжэгаж Балеста, ксёндз Уладзіслаў Лазар, ксёндз Уладзімір Русак, а таксама шматлікія святары з маладзечанскага і вілейскага дэканатаў, браты капуцыны і сёстры законныя. Некалькі сотняў вернікаў запаўнілі касцёл, каб разам падзякаваць Богу за 550-гадовую гісторыю веры на гэтай зямлі.

Святая Імша стала кульмінацыяй васьмідзённых Святых місій, якія праводзіў ксёндз Артур Ляшнеўскі SDB, пробашч парафіі святых Пятра і Паўла ў Жупранах. Як адзначыў пробашч парафіі брат Андрэй Жылевіч OFMCap, ксёндз Артур «збег са шпіталя, каб быць з намі» — гэтая ахвярнасць стала першым і самым кранальным сведчаннем яго адданасці. На працягу васьмі дзён вернікі мелі магчымасць па-новаму пачуць Божае слова, прынесці пакаянне і аднавіць сваё духоўнае жыццё. 

Словы Пантыфіка, поўныя бацькоўскага благаслаўлення, пацвердзілі, што гісторыя лебедзеўскай парафіі — не мінуўшчына, а жывая частка сусветнага Касцёла. Вернікі ўспрынялі гэты дэкрэт як асаблівы знак увагі і пацверджанне таго, што іх маленькая супольнасць з’яўляецца часткай вялікага Каталіцкага Касцёла, які ахоплівае ўвесь свет. 

Падчас гаміліі біскуп Юрый Касабуцкі звярнуўся да вернікаў са словамі падзякі і заклікам берагчы дар веры, які перадалі продкі. Ён нагадаў, што сённяшняе свята — гэта не проста ўспамін мінулага, а жывое сведчанне таго, што Бог пастаянна дзейнічае ў гісторыі гэтай зямлі.

— сказаў іерарх.

Ён заклікаў не дазваляць штодзённым клопатам заглушыць тое, што вернікі перажылі падчас місій, і нагадаў, што Касцёл — гэта не будынак, а супольнасць людзей, якія разам ідуць да Бога. 

Пасля біскупа да прысутных звярнуўся ксёндз Артур Ляшнеўскі. Ён прысвяціў сваю навуку сэнсу крыжа, які стаў цэнтральным знакам завяршэння місій. Святар спытаў: «Крыж — гэта дэкарацыя? Ён упрыгожвае наша жыццё? Не, гэта не ўпрыгожванне. Гэта вельмі важны знак, памятка чагосьці вельмі важнага, ад якой залежыць наша цяперашняе жыццё і жыццё вечнае».

Ксёндз Артур растлумачыў, што крыж з’яўляецца:

• памяткай зла — напамінам, што грахі чалавека прывялі Езуса на крыж;
• памяткай навяртання — заклікам да змены жыцця;
• памяткай надзеі — бо крыж не канец, а пачатак новага жыцця;
• памяткай ахвяры — напамінам пра найвялікшую любоў;
• памяткай перамогі — крыж з’яўляецца знакам перамогі Хрыста над смерцю.

«Нам патрэбна шмат крыжоў, — сказаў ён, — бо яны нам прыпамінаюць, што зрабіў нам Бог, каб мы не былі адкінутыя, асуджаныя».

Словы біскупа і прамоўцы працягнуў ксёндз прэлат Эдмунд Даўгіловіч-Навіцкі, першы пробашч адноўленай парафіі, чалавек, які доўгія гады вёў парафіян да Бога. Яго голас гучаў як запавет тым, хто застаецца: 

Гэтыя кароткія, але мудрыя словы, поўныя вопыту і веры, кранулі сэрцы прысутных, нагадаўшы, што самая вялікая страта — страта Бога, а самы вялікі скарб — Яго прысутнасць тут і цяпер. 

Брат Андрэй Жылевіч, пробашч парафіі, падсумаваў гэты ўрачысты момант:

Ён выказаў удзячнасць усім, хто прычыніўся да падрыхтоўкі свята. Асобныя словы падзякі былі сказаны ксёндзу Артуру Ляшнеўскаму за яго сведчанне веры і духоўнае аднаўленне парафіі. 

Пасля Імшы ўсе ўдзельнікі ўрачыстасці — біскуп, святары, законныя сёстры і некалькі сотняў вернікаў — рушылі працэсіяй да новага місійнага крыжа. Гэты крыж быў усталяваны перад касцёлам дзякуючы намаганням пробашча брата Андрэя Жылевіча. Падчас кароткага набажэнства адбылося яго ўрачыстае асвячэнне. Крыж стаў не проста ўпрыгожваннем, а жывым напамінам пра галоўнае — пра любоў, якая перамагае смерць, пра веру, якая дае сілу, і пра надзею, якая ніколі не знікае. На памятнай табліцы, усталяванай побач, выбіты словы, якія нагадваюць кожнаму, хто ўваходзіць у касцёл: тут адбылося нешта вялікае — не проста свята, а сустрэча з жывым Богам.

Калі крыж быў асвечаны, ксёндз Артур Ляшнеўскі яшчэ раз звярнуўся да прысутных. Яго словы гучалі як духоўны запавет на ўсе наступныя дні: 

Гэтыя словы нагадалі кожнаму, што місіі не заканчваюцца сёння — яны працягваюцца ў штодзённым выбары чуць Бога сярод шуму свету.

Асаблівым падарункам для ўсіх сабраных стала прысутнасць Апостальскага Нунцыя ў Рэспубліцы Беларусь арцыбіскупа Іньяцыё Чэффаліа. Яго візіт у Лебедзева стаў знакам асаблівай блізкасці Святога Айца і пацвердзіў, што гэтая невялікая парафія з’яўляецца жывой часткай сусветнага Касцёла. Вернікі віталі пасла Ватыкана з вялікай радасцю і крананнем, бачачы ў гэтым яшчэ адно пацверджанне таго, што яны не адны ў сваёй веры, што іх чуе і бачыць увесь Касцёл — ад маленькага Лебедзева да Рыма.  

Свята працягвалася на тэрыторыі касцёла: гучала музыка, працавала палявая кухня ад братоў капуцынаў з манастырскім пловам, для дзяцей былі падрыхтаваны гульні ад валанцёраў дабрачыннага каталіцкага таварыства «Карытас».  

Як нагадаў брат Андрэй Жылевіч, парафія стаіць не дзякуючы сценам, а дзякуючы людзям — тым, хто маліўся, верыў, будаваў і прыходзіў, калі было цяжка, і калі было радасна. 

На завяршэнне біскуп Юрый Касабуцкі выказаў удзячнасць усім, хто прычыніўся да падрыхтоўкі ўрачыстасці, і благаславіў усіх прысутных: «Я дзякую Богу за тое, што мне дадзены гэты дзень быць разам з вамі. І я благаслаўляю вас ад усяго сэрца — вашы сем’і, вашых дзяцей, вашых памерлых, усю вашу парафію. Няхай Сэрца Езуса заўсёды будзе вашым домам, а Марыя — вашай лесвіцай на неба».

Гэтыя словы сталі моцным завяршэннем юбілейнага дня, які аб’яднаў мінулае, сучаснае і будучае ў адзіную гісторыю веры. А ў сэрцах вернікаў засталася ўпэўненасць: мы не адны. Езус з намі. Марыя вядзе нас. Дух Святы дае сілу. Бо самая вялікая місія — гэта наша жыццё. Кожны дзень. Кожны момант.