Капліца з ільду, збудаваная студэнтамі, сабрала 2 000 чалавек на святую Імшу пад адкрытым небам

Капліца мае памеры 1,5 метра ў шырыню і 4,5 метра ў даўжыню, са столлю вышынёй 1,8 метра, апсідай, вітражамі і шпілем вышынёй 6 метраў. Збудаванне нарадзілася з зімовых летуценняў двух старшакурснікаў.

— сказаў адзін з «архітэктараў».

Будаўніцтва пачалося днём 27 студзеня. На працягу месяца ў горадзе выпала больш за 96 сантыметраў снегу. Такі снежны студзень быў усяго восем разоў за ўсю гісторыю горада.

Ініцыятары будаўніцтва параўналі свой працэс з узвядзеннем каменных муроў  для  найстарэйшых і самых вядомых касцёлаў свету. Яны выраблялі ледзяную цэглу, выкарыстоўваючы невялікія кантэйнеры для прадуктаў. Для стварэння арак спатрэбіліся лесвіцы ад двух’ярусных ложкаў паабапал старога аўтамабільнага капота, знойдзенага ў падвале інтэрната.

«Мы выкарыстоўвалі ў працы ўсё, што траплялася пад руку», — расказваюць хлопцы.

Яны стварылі сваю капліцу, ўзяўшы за ўзор базыліку пры Універсітэце Нотр-Дам і нават парыжскую Сэнт-Шапель. У той час як на будаўніцтва знакамітай базылікі з залатым купалам спатрэбілася больш за 20 гадоў, на стварэнне яе ледзяной копіі спатрэбілася каля шасці дзён.

Пакуль двое старшакурснікаў працавалі на заснежаным двары, іншыя студэнты часта спыняліся і з цікаўнасцю назіралі за іх працай. Некаторыя нават далучаліся: адны дапамагалі з мурам, а іншыя збіралі ледзяшы, з якіх затым стваралі крыжы і распяцце.

Сорас і Буанерба, так завуць ініцыятараў і рэалізатараў задумы, падлічылі, што будаўніцтва ледзяной капліцы заняло ў іх прыкладна 60-70 гадзін.

Час, праведзены на холадзе, часта ў адзіноце, даў дастаткова часу для разважанняў. Адна з тэм, над якімі задумваліся стваральнікі капліцы: як назваць іх ледзяны твор?

У выніку доўгіх разважанняў капліцы было вырашана даць імя святога Олафа, які ў ХІ быў нарвежскім каралём і мучанікам за хрысціянскую веру.

Святая Імша ў капліцы прайшла 2 лютага на свята Ахвяравання Пана. У панядзелак увечары колькасць удзельнікаў набажэнства хутка вырасла да некалькіх тысяч чалавек. Такая колькасці людзей, якая акружыла капліцу, прывяла яе будаўнікоў у шок. «Гэта было неверагодна важна — мець магчымасць падзяліцца прыгажосцю, якую мы стварылі, з іншымі», — сказаў Сорас.

Айцец Пітэр Маккормік, якога запрасілі цэлебраваць святую Імшу,  назваў гэту падзею «ўнікальнай». Больш за ўсё яго ўразіла радасць, «рэальнае адчуванне таго, што жыццё ў веры можа прабіцца скрозь цемру, засмучэнне і нават холад».

— падкрэсліў святар.

«Па дарозе на заняткі вы скардзіцеся на холад, і, баючыся змерзнуць, спяшаецеся і глязіце ўніз, пад ногі. Але вы можаце на секунду спыніцца, паглядзець уверх, на навакольны свет, на ўсю прыгажосць Божага стварэння, і ўнесці свой уклад у яго развіццё», — сказаў адзін са стваральнікаў капліцы.